Ik sta even stil bij een geluksmoment bij Donato in Den Haag. Het toeval bracht me vrijdagochtend in de zon op een klein terrasje van deze Italiaanse Bistro. Ik waande me door de complete ambiance even in Milaan op vakantie. De tijd stond even stil.

Bongiorno! Ik werd verwelkomd in het Italiaans en ging eigenlijk als vanzelf in het Engels verder. Op de achtergrond, zoals alleen Italianen dat kunnen, werd met wisselend stemverheffing en gebaren de zaken van de dag besproken. De cappuccino was echt heet en precies zoals het moet. Met een klein bitterkoekje en koud glas water. De vanzelfsprekende gastvrijheid waarvan je voelt “dit is een volmaakt moment!

Service als vanzelfsprekendheid

Na een tijdje gedachteloos zitten, kwamen er twee herinneringen op. De eerste gedachte ging terug naar een fragment van een optreden van Lebbis over gastvrijheid. Ik heb dit stuk vaak in trainingen gebruikt als uitleg van “de bedoeling”. Waar draait het eigenlijk om? Iets wat je niet in regels kunt vatten maar een droombeeld dat in de haarvaten van medewerkers zou moeten zitten.

Italiaanse rust

Daarnaast moest ik denken aan de prachtige film Under the Tuscan Sun.  Een komisch script waarin een Amerikaanse vrouw, die net een relatie beëindigd heeft, in Cortona (Italië) haar “hart” volgt en een krot van een huis koopt. Ik werd meegenomen in het Italiaanse leven met alle bijbehorende aspecten van passie en geloof. Met een behoorlijke knipoog naar La Dolce Vita van Fellini worden culturele verschillen gekraakt en een haast perfecte niet materiële wereld gecreëerd.

Mijn eigen vakantie moet nog beginnen maar dit soort momenten maken het leven toch mooi en de moeite waard. Ik neem me voor om de komende periode deze sfeer een beetje op te zoeken en te genieten van het leven.