Ik sta even stil bij een aantal films die ik de afgelopen zomerweken voor de zoveelste keer heb gekeken. Het zijn echte “guilty pleasure” momenten en toveren een glimlach op mijn gezicht. Deze films hebben elk hun eigen moment. Het oefenen van de vluchtbeweging in een meer bij Dirty Dancing. Het op de rand van het bad onderhandelen over geld bij Pretty Women. Maar ook zeker de afgewezen liefdesverklaring in de boekwinkel in Notting Hill.

De kracht van de herhaling

Als ik wat langer nadenk is het wel een mooi fenomeen. Zou een filmmaker vooraf de bedoeling hebben om een guilty pleasure te maken? Veel van mijn guilty pleasures hebben een script dat vaak niet veel voorstelt, zijn de opnames low budget geschoten en wordt de film gedragen door slechts enkele bekende acteurs. Na het vaak bescheiden succes bij de premiere worden deze films steeds commercieel interessanter. Dit blijkt uit de lange reclameblokken, de vaste omvang van circa 300.000 TV-kijkers het feit dat de Talpa-zenders ze jaarlijks laten terugkomen.

Bewust af en toe te glimlachen

Bij het kijken naar deze films komt het associatief geheugen geheel tot zijn recht. Ik kan hele zinnen zo weer meepraten. Schijnbaar vanzelf maken we ook de gelukshormonen serotonine en dopamine aan die ons het prettige gevoel geven en even ons alles verder om ons heen doet vergeten. Ook zal het feit dat het een beetje gênant is om naar te kijken ook onderdeel zijn van de (stille) pret. Sommige theorieën zeggen zelfs dat je feitelijk de film niet hoeft te zien maar dat alleen de herinnering oproepen aan bepaald fragment al het blije gevoel geeft.

Ik heb me voorgenomen om in deze vakantieperiode weer eens “goede momenten” in werk en privé terug te halen. Even de tijd te nemen om daar opnieuw weer van te genieten. Even uit de waan van de dag. Kim Putter zegt, in een van zijn columns, niet voor niets dat de wereld om ons heen steeds sneller verandert en dat we vooral met vandaag en morgen bezig zijn. We hebben geen tijd meer om echt terug of wat verder vooruit te kijken.