Ik sta even stil bij een serie artikelen die worden gepubliceerd in de New York Times over “What is Power”. Een aantal van deze artikelen worden vertaald in de zaterdag editie van het Financieel Dagblad. Daar waar de inhoud gelijk is van het nu voorliggende artikel opent het FD op zaterdag 20 juli met de koptekst “De kracht van het verzonnen verhaal” terwijl het originele artikel in de NYT van 24 mei jl. de kop heeft ” Why fiction Trumps Truth”. De keuze voor een andere kop laat duidelijk de verschillende context zien waarin de inhoud wordt geplaatst.

Yuval Noah Harari beargumenteert in dit essay dat de mensen zowel goedgelovig als slim zijn en daarom gaan samenwerken rondom een bepaald verhaal los van of dat verhaal gebaseerd is op de waarheid. Leiders die een goed verhaal kunnen vertellen krijgen de macht om dat verhaal ook te realiseren. Een positief verhaal dat me altijd heeft aangesproken is bijvoorbeeld het mobiliseren van een samenleving rondom de droom van “Willen we naar de maan, dan gaan we naar maan?” Over het algemeen onthoud ik gemakkelijker de negatieve voorbeelden waar de geschiedenis mee vol staat.

Ik denk ook dat daarom “storytelling” in managementboeken en seminars op dit moment een hype is. In ons land ontbreekt vaak het “goede verhaal”. Het centrum van de macht in Den Haag (of Europa) heeft geen goed verhaal bij bijvoorbeeld een klimaatakkoord, een pensioenakkoord of de deal rondom de beheersing van vluchtelingen toestroom en dat baart me zorgen. Wanneer er wel iemand opstaat met een goed (maar mogelijk niet waar) verhaal zijn we als goedgelovige en slimme samenleving (te) snel geneigd om dit te steunen. Ik realiseer me dat een goed verhaal niet eenvoudig is. Maar mag ik er niet vanuit gaan dat er experts zijn die dat wel kunnen vertellen aan het huidige centrum van de macht?