Ik sta even stil. Het is pauze tussen twee delen van het jaar. Voor mij is het tijd voor een onderbreking. Even tot rust te komen en daarna weer fris de draad op te pakken. Ten opzichte van vroeger ben ik veel alerter op hoe ik omga met dit soort pauzes. Met veel meer aandacht en rust bouw ik op en af.

Dromen

In deze zichtbare windstilte is het echter een drukte van belang in mijn hersenen. In de theorie lees ik hierover dat mijn hersenen druk bezig zijn met het interpreteren van data en combineren van oude en nieuwe ervaringen en kennis. Onbewust worden nieuwe ideeën bedacht en oplossingen verzonnen die later “ineens” opkomen. Mijn brein neemt een soort creatief voorschot op wat komen gaat. Niet onbelangrijk is ook dat er de ruimte en tijd ontstaan om dingen te vergeten. Een signaal dat dit proces aan de gang is zie je terug in vreemde nachtelijke dromen. In deze dromen worden de nieuwe gedachte en patronen gekoppeld en leer, oefen en combineer je dit met de werkelijkheid van alle dag. Voor mij is dit in ieder geval herkenbaar.

Reflectie

Vroeger gebruikte ik deze onderbreking in de zomer ook voor reflectie op mijn eigen hogere doelen. Ik merk dat de levensfase waar ik nu zit deze doelen redelijk stabiel blijven en ik ook de noodzaak niet voel daar bewust fundamenteel mee bezig te zijn. Dit proces loopt nu gefaseerder in maand- en kwartaalreviews en gaat meer over het realiseren van voornemens dan over het maken van nieuwe doelen.

Al met al een tijd waarin ik leer dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Ik even echt ontspan en niets doe. Want eigenlijk is dit de beste voorbereiding om straks weer volop met nieuwe ideeën aan de slag te gaan.