Ik sta even stil bij de oproep van twintig hoogleraren ondernemingsrecht. Ze pleiten in de discussie over wel of geen staatssteun aan bedrijven voor het wettelijk verankeren dat een onderneming zich moet gedragen als verantwoordelijk burger. Een idee dat overigens is overgewaaid uit Zuid Afrika. Daar wordt dit ingezet voor de bestrijding van corruptie.

Niet zo zeer de aanleiding is voor mij interessant maar vooral het denken in principes geeft mij stof te nadenken. Je ziet de huidige Corona aanpak ook starten vanuit principes en vervolgens ontstaat de roep om méér uitleg en om méér regels. Met het risico dat straks de regels weer leidend worden.

Sturen op principes vraagt om lerende organisaties die bereid zijn steeds opnieuw de basale langere termijn bestaansvragen te stellen. Hierdoor organiseer je feitelijk dat iemand zich niet meer achter regels of protocollen kan verschuilen.  Een omgeving waarin je stuurt door zelf ook authentiek de principes te volgen en te koppelen aan het verhaal en de historie van de organisatie. Dat vraagt leiderschap in de top. Natuurlijk is het dan oppassen om niet teveel managers of leidinggevenden te hebben want die zijn toch vaak geneigd eigen spelregels te maken om hun bestaan te rechtvaardigen.

Net zoals leiders is het voor rechters in de wereld van principes de opdracht om niet bij elke toets vraag toch een regel te bedenken maar steeds terug te gaan naar de oorsprong van het principe en van daaruit situationeel te handelen.

Het geeft mezelf weer de opdracht om weer eens goed in mijn eigen rol te kijken welke regels we allemaal hebben en wie deze regels feitelijk maken en in stand houden.