Ik sta even stil een essay met de titel “Zonder richting of doel” een vertaling van Hans Moerbeek uit Aeon in het Financieel Dagblad van 2 mei. Het volgende citaat uit het essay geeft een mooie samenvatting. “De kunst van het wandelen is dat het een doelloze bezigheid moet zijn die je niet moet verwarren met een vrijetijdsbesteding”. Dus wandelen zonder doel, zonder stappenteller, zonder routeplanner gewoon wandelen voor de pure ervaring.

Deze observatie past in deze tijd van thuiszitten en beperkt contact. Dus je even losrukken van je beeldscherm, je email en beeldbellen en er op uit zonder doel.

Het gehele artikel is de moeite waard. Daarom deel ik een tweede wat langer citaat. “Maar, zal iemand misschien zeggen, wat schiet je ermee op om gewoon maar een beetje rond te kuieren? Dat is net zo’n vraag als waarom je naar een zonsondergang zou kijken, of wat het staren naar een Rembrandt of aan een roos ruiken waard is. Het antwoord is eenvoudig: puur de ervaring. Het gaat erom dat je iets ontwaart. Niets meer en niets minder.”

De voordeur uitlopen, aandachtig zijn en zelf ontwaren en voelen. Het past voor mij bij mooi bij het thema  “in balans zijn”. Als onderdeel van het leiding geven aan mijzelf.

Ik merk zelf dat ik tegenwoordig elke avond even een wandeling maak. Dit in plaats van het fietsen wat ik normaal veel kan doen van en naar mijn werk. Soms alleen of soms samen waarbij er inderdaad geen doel meer is en ook geen sprake is van een voorbedachte route. De natuurlijke omgeving, gelukkig bij ons de buurt, trekt vaak als eerste. De enige alertheid is het afstand houden van andere gebruikers van deze natuur.