Ik sta even stil bij het feit dat ik mensen deze week bewust zag zwijgen. Zo roemde Elma Drayer in de Volkskrant het zwijgen over haar privéleven van zomergast en strafrechtadvocaat Inez Weski. In de New York Times ging het deze week weer over de afwezigheid van Joe Biden in de media en dat dit zwijgen stemmers oplevert. Viel het mij op dat Rutte bewust even niet zichtbaar was als onze Corona-crisismanager. Tenslotte genoot ik van de masterclass van cellist Benjamin Zander waarin hij zichtbaar maakt dat de kracht van het zwijgen en de stilte creëren tussen de noten de intensiteit van de uitvoering verhoogd. Het deed me denken aan een gitaarconcert van John Williams in het Concertgebouw. Het eerste anderhalf uur heeft hij niet gesproken. Juist die stilte voegde meer waarde toe aan de herinnering aan dit bijzondere concert.

Zwijgen legt de nadruk op iets anders

Uit bovengenoemde voorbeelden blijkt al dat zwijgen meer energie en wijsheid vraagt dan het gemakkelijk kiezen voor het verbreken van de stilte. Maar het levert ook echt meer op! Doordat Inez zwijgt over haar privéleven heeft ze meer grip op de boodschap die ze wil vertellen. Doordat Joe Biden zwijgt wordt het zichtbaarder wat zijn concurrent wel zegt en reageert iedereen daar op. Zo zullen Rutte en zijn team deze periode gebruiken om met experts in de luwte het crisismanagement te evalueren. Zodat de strategie helder is als de stilte verbroken moet worden.

Zwijgen geeft ook tijd voor verdieping

In de complexe en snelle wereld waarin we leven, is het voelbaar dat een snel oordeel of een snelle reactie wordt verwacht. Echter inhoudelijke zaken vragen om een respons, niet om een directe reactie, die meestal vanuit het ego ontstaat. Een pauze (groot of klein) maakt van een reactie een respons. Het is ieders verantwoordelijkheid om een stilte te laten vallen, een korte of langere pauze te vragen of te geven. Het is dus juist respectvol en helpend om in moeilijke situaties niet meteen te reageren.

Deze zomerperiode is voor mij ook een mooi moment om eens na te denken waar ik de komende tijd wel en niet over moet en kan zwijgen.